3. Situationist Internationale, 1957-1972
De Situationiste Internationale, Historie (1957-1972)
Kort daarop, in 1957 wordt dan de SI gevormd middels het onderschrijven van de openingstekst van Guy Debord: "Report on the Construction of Situations and on the terms of Organization and Action of The International Situationist Tendency”. Deze tekst maakt voor het eerst gewag van het begrip Situation. Voor het begrip Situatie is Debord geïnspireerd door Sartre. Hij omschrijft leven als een serie situaties, die iemands bewustzijn en wensen beïnvloeden en die tegen elkaar afgewogen moeten worden. Hieruit komt Debord’s verklaring voort dat: “we must try to construct situations […] collective ambiances, ensembles of impressions, determining the quality of a moment.”11 Al in 1952 zei hij dat:  ‘The art of the future will be the overthrow of situations or nothing’. Het directe doel van de Situationiste International omschrijft hij als: “The concrete construction of temporary settings of life and their transformation onto a higher passionate nature” en de geconstrueerde situatie als: "moment of life, concretely and deliberately constructed by the collective organisation of unitary environment and the free play of events”.13
De antithese van de maatschappij zoals Debord deze voor ogen heeft, één waarin de mens vrij is om zich te ontwikkelen en zoals we in Constants ‘New Babylon’ ook zullen om te spelen, omschrijft hij in zijn boek “The society of the Spectacle” (1967) In dit boek, wat gezien kan worden als een van zijn belangrijkste werken, laat hij zich inspireren door “het Kapitaal” van Karl Marx. Hierin past hij ook weer een Détournement toe. Hij vervangt het marxistische ‘commodity’ in ‘spectacle’. Volgens Debord heeft in de maatschappij van het modernisme de accumulatie van (consumptie van) spektakel het sociale leven verdrongen. Het spektakel heeft het echte leven vervangen door een representatie er van (cumulus van Spektakel). Sociale relaties bestaan dus niet meer, beelden zijn de bemiddelaars in het sociale leven. Hij omschrijft het spektakel als een vorm van controle, die de manische consumptie en productie viert als maskerade van sociale vooruitgang. Achter deze façade gaat de exploitatie van arbeid en de devolutie van milieu door onverantwoorde zaken schuil.14
Een laatste terugkerend thema in het werk van de SI is de revolutie. Deze revolutie moet ten doel hebben de bovengenoemde maatschappij van het spektakel omver te werpen. Het spelen, de dérive en het détournement zijn hun kunstzinnige methodes om te breken met het heersende macht- en rollenpatroon. In 1967 wordt dan ook het boek van Raoul Vaneigem getiteld ‘The revolution of everyday life’ onderschreven door de beweging. Guy Debord omschrijft de rol van de SI op dit vlak alsvolgt: “Revolution is not ‘showing’ life to people but make them live. A revolutionary organisation must always remember that its objective is not getting its adherents to listen to convincing talks by expert leaders, but getting them to speak for themselves, in order to achieve, or at least strive toward an equal degree of participation”15
In 1968 lijkt de SI ook daadwerkelijk effect te sorteren met hun opruiende teksten. Rond deze periode had de beweging zich geaffilieerd met enkele radicale studenten bewegingen en teksten die door deze studenten geschreven werden onderschreven. Op verschillende plekken begonnen deze studentengroepen te protesteren, eerst kleinschalig, later steeds heftiger. De SI maakte dankbaar gebruik van deze revolte en publiceerde regelmatig pamfletten, om de gemoederen nog eens aan te wakkeren. In mei bereikt deze opstand zijn hoogtepunt met de bezetting van verschillende universiteiten die oversloeg naar heel verschillende groepen. Arbeiders uit het hele land sloten zich bij hen aan totdat ongeveer 2/3 van de beroepsbevolking meedeed aan wat zich bijna tot een revolutie ontpopte. De president, De Gaulle schreef verkiezingen uit op de 23 juni, en zo spontaan als de acties waren begonnen hielden ze ook weer op. De Gaulle zou de verkiezingen flink winnen, en hiermee was het momentum volledig verdwenen. Dit was, ondanks hun sterke ontkenning, het grote verlies van de SI.16