3.1.4 Guy Debord's films
Guy Debord’s Films
In ’52 brengt Debord zijn eerste film uit, ‘Les hurlement en faveur de Sade’. De film gebruikt helemaal geen beelden, Debord wisselt slecht volledig witte en zwarte schermen af. Tijdens de witte passages hoor je fragmenten dialoog door Debord, Wolman, Berna, Isou, en Barbara Rosenthal. Tijdens de zwarte episodes is het stil. De het laatste stuk van de film is zwart. Deze episode duurt 24 minuten, al haalde deze de eerste vertoning niet De film is halverwege stopgezet omdat de mensen die nog niet weg waren gelopen dreigden Debord en vrienden aan te vallen. Debord zelf heeft deze vorm van film anti-film gedoopt. Een anti-film is gekenmerkt door een absolute verwerping van de regels van de film. Debord’s doel is het enerzijds het omverwerpen van de bestaande filmcultuur, en anderzijds het construeren van situaties, wat hem bij de eerste vertoning dus vrij goed is gelukt. Misschien zijn deze twee punten echter beter te omschrijven als één punt, gezien het gedachtegoed van de SI. Is het bekijken van een film in de bioscoop immers niet een van de duidelijkste voorbeelden van Debord’s kritiek op de maatschappij van het spektakel, de representatie van het echte leven en de consumptiemaatschappij. Zo bekeken liggen zijn anti-films direct in het verlengde van het creëren van situaties.21