4.1 Context heden
Context.
Laten we eerst kijken naar de huidige omstandigheden die het culturele discours bepalen.
Allereerst, de radicale houding van de groep. Een van de veel gehoorde klachten over de jeugdige generatie van deze tijd is dat ze zich in tegenstelling van hun ouders individualistisch opstelt, en niet meer voor de medemens op de bres komt. Hierbij worden dan uiteraard de studenten opstanden uit de ‘60er jaren aangehaald. Dit beeld is natuurlijk niet volledig onterecht. Het gaat echter te ver om te zeggen dat het niet meer bestaat. Met name aangaande het vraagstuk van de globalisatie zijn er nog regelmatig grote protesten, in sommige gevallen zelfs gewelddadige. Ook binnen de kunstwereld bestaat er een grote groep antiglobalisten. De kritiek van de groepen richt zich met namen tegen grote multinationals als Coca Cola, en tegen de overvloedige hoeveelheid reclame. Dit in tegenstelling tot de Situationisten, die zich niet zozeer tegen de symptomen van de consumptiemaatschappij wilden strijden, alswel tegen bovenliggende organisaties, als de wereldbank, de WTO en het IMF
De eenwording van Europa, en daarmee het vrije verkeer van mensen en goederen verdeelt verschillende groepen in de critici en voorstanders. Angst voor het verlies van banen wegens goedkope arbeidskrachten uit Oost- Europese landen, subsidies voor productie groepen die op zichzelf niet 
Waar Debord zich in de jaren ’60 al druk maakte over de maatschappij van het spektakel, de consumptie maatschappij en het ontbreken van een echt sociaal leven, heeft zijn kritiek weinig opgeleverd. De consumptie maatschappij is momenteel op zijn hoogtepunt, en lijkt voorlopig niet te stuiten. Door de uitgebreide verspreiding van moderne communicatiemethoden is niet alleen de consumptie maatschappij sterker in het zadel geholpen, ook de representatie als bemiddelaar tussen sociale relaties lijkt niet te stuiten. Internet maakt het mogelijk het wereldnieuws te volgen vanachter je computer, concerten zijn daags na hun uitvoering te downloaden, bioscoopfilms zijn nog voor hun première te downloaden, en ook direct menselijk contact wordt steeds meer vervangen door het gebruik van mobiele telefoons en internet communicatie als email, chatboxes en blogs.
Waar de jaren ’60 door Contstant gekenmerkt werden als de ‘machine-age’ zitten we in een nieuwe revolutie, de informatie revolutie. De digitale wereld, sinds de jaren negentig wereldwijd met elkaar verbonden middels het Internet verandert menselijke en productie relaties. In de virtuele wereld gebeuren steeds meer zaken die zich voorheen in de stedelijke openbare ruimte afspeelden. En waar Het IMIB het gebruik van machines als gereedschap voor een experiment binnen de esthetiek propageerde zoeken net-art groepen naar methoden om de code van de digitale wereld te gebruiken om nieuwe kunst uitingen te creëren.
Op het wereldwijde niveau zitten we tegenwoordig in een nieuwe koude oorlog, de door de Verenigde Staten uitgeroepen ‘War on Terror’. De kritiek op de manifestaties hiervan, de oorlogen in Irak en Afghanistan, en op de Amerikaanse problemen als 9/11 beginnen dezelfde vormen aan te nemen als die tijdens de jaren 60 en 70 tijdens de Vietnam oorlog.
Het enige doel van de Situationisten dat iets dichter bij realisatie gekomen lijkt (voor de bewoners van de westerse wereld), de nomadische mens, blijkt bij nadere ook tegen te vallen. Een sterk verbeterde infrastructuur, een verhoogd aanbod en vraag heeft ertoe geleid dat tegenwoordig de hele wereld in het bereik ligt. Bovendien is wordt thuis werken steeds beter mogelijk, en door de verhoogde welvaart werken we minder. Wat dit echter tot effect heeft gehad is dat de meest exotisch locaties zich steeds meer gaan richten op de rijke toerist, en zo dus steeds meer worden overheerst door de westerse consumptie maatschappij.
Het lijkt er dus op dat de thema’s van de Situationisten zich, met wat moeite als je ze los van elkaar ziet, te vertalen zijn naar de zaken die de hedendaagse kunstenaar bezig houdt. Echter er zijn ook duidelijke verschillen.
De Situationisten vormden hun eigen uitingsmethoden (hoewel gebaseerd op voorgaande bewonderde bewegingen, zoals de surrealisten, dada, Lettriste Internationale, Cobra) om bovendien met de huidige esthetische waarden te breken. Hoewel het altijd per definitie een contradictie oplevert - als je met een oude stroming wilt breken, associeer je je er automatisch mee. Hier hadden ze echter rekening mee gehouden, en ze hun redenering was dan ook door met object trouvé die ze modificeerden een propaganda konden voeren die de zinloosheid van de oude waarden zou aantonen.